ChoiceCuts maakt gebruik van cookies, zo kunnen wij je beter van dienst zijn. Sluiten

ChoiceCuts
Sluiten

Ashen - De ChoiceCuts Review

16
01 2019
00:00 - door Peter Pool

Vroeger dacht je bij actie role playing game al snel aan Diablo en games die daarop lijken. Sinds From Software Demons Souls uitbracht is er een geheel nieuw subgenre ontstaan: Soulsborne. Ashen valt onder dit relatief nieuwe subgenre.

De makers van Ashen doen ook niet echt hun best om hun inspiratiebron onder stoelen of banken te schuiven. De game speelt vrijwel identiek als From’s klassiekers. Je hoeft je geen nieuwe controls eigen te maken. De layout is identiek aan die van Dark Souls. Wat echter wel anders is geeft de game ook direct zijn eigen beleving. Zo is de wereld velen malen meer open dat de aan elkaar geschakelde werelden die Miyazaki en co ons voorschotelen. Het geeft de speler ook direct de mogelijk om de ruimte tussen vijanden meer te benutten. Iets wat ik persoonlijk altijd wel prettig vind. Een reden waarom ik bijvoorbeeld Nioh veel moeilijker vind.

Daarnaast heb je altijd hulp. Er loopt vrijwel altijd een compagnon met je mee. Dit kan een andere speler zijn, maar ook een NPC. Het spel vertelt je helaas niet of er een andere speler in het spel is gekomen. Je ziet het vooral aan het gedrag. Heb je pech dan rent de speler een hele andere kant op dan dat jij in je hoofd had, heb je geluk dat kun je samen een dungeon in, of een van de bazen te lijf gaan. Die dungeons zijn trouwens één van de sterkere punten van de game. Ze zijn veelal erg donker waardoor je gedwongen wordt jouw schild in de game in te ruilen voor een lantaarn. Je beperkte zicht en de kwetsbaarheid door het verlies van je schild maken het betreden van nieuwe kamers erg spannend zonder in frustratie te eindigen.

Wat Ashen goed doet is het opbouwen van jouw dorp. Met iedere NPC die je tegenkomt wordt je dorp groter. Je ziet het ook letterlijk gebouwd worden. Het doet op dat punt een beetje denken aan The Division waar je secties in de bibliotheek vrijspeelt door mensen te helpen, of te bevrijden. Het opbouwen van het dorp geeft je een zeer visueel beeld van je voortgang in het spel. Het verhaal daarentegen is vrij standaard en weinig schokkend of boeiend. Hierin komt de game niet eens in de buurt van zijn grotere broers. Jammer, maar ook niet heel schokkend.

Verder kun je niet om de artstyle van de game heen. Andere games in dit genre zoals bijvoorbeeld Bloodborne, Lords of the Fallen en Nioh grossieren in veel detail en vaak naargeestige werelden. Ashen is vele malen minimalistischer. Je moet er van houden, maar het is erg fraai doorgevoerd door de hele game en geeft het zijn eigen look & feel.

De game kent echter ook zijn beperkingen. Zo zijn er relatief weinig type vijanden waardoor je vaak tegenover dezelfde mannen met speer of zwaard staat en je dus goed op de hoogte bent van hun zwakheden. Ook zullen Soulsborne puristen de game over het algemeen genomen te makkelijk vinden. Alhoewel je dit wel weer kunt beïnvloeden door je metgezel uit te zetten in de opties, waardoor je alleen voor de uitdagingen komt te staan, voelt het allemaal behapbaarder dan de voorbeelden van grotere studio’s.

Dan zijn er nog de eindbazen. Deze stellen over het algemeen teleur. Op 2 figuren na wist ik ze vaak in een keer of in een tweede poging te verslaan. Iets wat mij bij andere games toch vaak tientallen pogingen en soms gesloopte controllers kost. Ze zijn ook gewoon niet zo innovatief. De donkere dungeons zijn een grotere uitdaging dan de bazen die op het eind op je wachten. Dat zou toch niet de bedoeling moeten zijn denk ik. Het zijn ook juist die bazen die in andere games binnen het subgenre je dat gevoel van overwinning geven. Dat mist. Het zijn er helaas ook niet heel veel wat ik ook jammer vind. Mensen die de Souls games te moeilijk vinden kunnen hier juist hoop uit putten. Ook is de open wereld een minder wonderlijke plek om te ontdekken dan bijvoorbeeld de in elkaar gevlochten morbide werelden van From’s games en minder gevaarlijk dan veel levels in Nioh.

Hiermee is Ashen een prima tijdverdrijf voor mensen die wachten op Sekiro: Shadows Die Twice, The Surge 2 of Code Vein, maar niet heel veel meer dan dat. De 40 euro die men er voor vraagt is aan de hoge kant. Heb je geen Xbox Game Pass dan zou ik wachten tot de game 30 euro of minder kost. Heb je echter wel een Game Pass abonnement dan zou ik niet weten waarom je deze fraaie game niet een kans zou geven. Het is misschien geen klassieker maar gewoon een leuke, fraai vormgegeven game voor tussendoor.

Ik heb de game gespeeld op de Xbox One X, heb er ongeveer 17 uur over gedaan om de game uit te spelen en op 1 na alle achievements te behalen. 

 

Sluiten
Ashen - De ChoiceCuts ReviewSekiro attack