ChoiceCuts maakt gebruik van cookies, zo kunnen wij je beter van dienst zijn. Sluiten

ChoiceCuts
Sluiten

Hoe goed of verschrikkelijk is The Last of Us part II nu echt?

01
07 2020
12:00 - door Peter Pool

De hele wereld heeft er een mening over. Je hoeft de game niet eens gespeeld te hebben om hem af te serveren met een slecht cijfers zo is gebleken. Daarom vraag ik mij maar even hardop af: hoe goed of verschrikkelijk is The Last of Us part 2 nu echt?

Iedereen en zijn moeder is boos op Naughty Dog, de makers van The Last of Us en de Uncharted games. Hun nieuwe game The Last of Us part II heeft een lesbienne als hoofdrolspeler. Reden voor landen als Saudi Arabië om de game direct te verbieden. Niets is kennelijk erger dan mensen die zelf beslissen van wie ze houden. Het idee alleen al. Ook de Christen taliban in de Verenigde Staten heeft hetzelfde probleem met de game.Verder duikt er een transgender persoon op in de game. Iets wat ook op weinig begrip van een groep spelers kan rekenen. Zelf boeit het mij niet zo. Het voelt allemaal soms wat geforceerd. Alsof de ontwikkelaar in dit enkele spel wilde tonen hoeveel zij wel niet deugen. De game lijkt volgestopt met identiteitspolitiek. Iets wat in Amerika al jaren een hot topic is. Ik schrijf bewust lijkt want is het echt zo? Ja de hoofdrolspeelster is lesbisch, er zit een transgender in de game en Abby is een soort hulk vrouw. 

Het spelen met Abby is dan ook een van de meest gehoorde kritieken op TLOU2. Vooraf was ik ook huiverig hoe dit zou uitpakken. Maar Naughty Dog heeft het goed uitgewerkt. Wie de serie The Walking Dead heeft gevolgd heeft kunnen zien hoe ook daar bad guys vermenselijkt werden. Zowel The Governor als Negan hebben het bloed van enkele helden aan hun handen. Vooral Negan heeft met zijn charme zowel in de comic’s als de serie de harten van fans weten te winnen. In Game of Thrones ging men nog veel verder. De meeste personages waren altijd grijs, nooit alleen maar slecht (enkele uitzonderingen daargelaten). Waarom dan al het gedoe rond deze game? 

Het begint met hoe sympathiek een personage gevonden wordt door het publiek. Toen Nadine, een van de tegenstanders uit Uncharted 4 plotseling opdook in Uncharted The Lost Legacy als bondgenoot was er niemand die hier moeilijk over deed. Ze was sterk, stoer en had humor. Ze had echter niet Nathan Drake doodgemarteld. Maar Abby bleek ook gewoon een mens. Iemand met vrienden, liefde voor dieren en iemand die op jonge leeftijd haar vader verloor doordat deze op vrij lompe wijze werd vermoord. Maakt het haar daden juist of goed? Nee. Maar dat geldt minstens zo voor de daden van Ellie. 

Dan is er een naam die voor veel gamers als een rode lap werkt: Anita Serkeesian. Een vriendin van Naughty Dog baas en spel regisseur Neil Druckmann. Serkeesian die zich hard maakt voor hoe vrouwelijke personages in games worden afgebeeld doet dit op een manier zoals die ook in Nederland door bijvoorbeeld Kick Out Zwarte Piet wordt gebruikt. Je bent met mij of tegen mij. Een ieder die vraagtekens stelt bij haar stellingen en beweringen wordt door social justice warriors met pek en veren overgoten. Het maakt de polarisatie in de discussie alleen maar groter. Iets wat jammer is aangezien ze valide punten ter discussie stelt. Gamers die nu boos zijn op Naughty Dog zien Abby als product voor haar invloed op uber hipster Druckmann. Of dit terecht is weet ik niet. Druckmann en Serkeesian zijn bevriend maar hoe ver haar invloed reikt in de ontwikkeling van zijn spellen is lastiger te bewijzen. En in the end: who cares? De personages in het spel kloppen. Het vertelt het verhaal over liefde, wraak en de gevolgen van ieders handelen. 

Dan is er nog de beschuldiging van false advertising. De eerste teaser toonde Ellie in een huis vol lijken waar ze gitaar speelde terwijl Joel aan het eind vroeg wat ze aan het doen was. Hoewel er toen al werd gespeculeerd of Joel niet een droom was vinden gamers dat ze genept zijn. Het doet denken aan Metal Gear Solid 2 waarbij de speler dacht te gaan spelen als Solid Snake maar het leeuwendeel van de game als groentje Raiden. Halo 5: Guardians verslikte zich ook toen gamers slechts 2 missies als The Master Chief speelden en de rest als de onbekende agent Locke. Beiden kregen na het uitkomen ook de nodige kritiek te verduren. Vooral in het geval van Halo 5 werd inderdaad een hele andere indruk gewekt dan de game uiteindelijk voorschotelde. Wat Kojima met Metal Gear Solid 2 en Naughty Dog hier doen is spelen met de verwachtingen van de speler. Kojima wilde hen overvallen door een onverwachte wending te maken met zijn spel. Naughty Dog wilde de andere kant van het verhaal vertellen. 


Is de storm van kritiek een optelsom of meer een perfecte storm. Het laatste lijkt logischer dan het eerste. De mensen die kritiek hebben lijken dit om verschillende redenen te doen. Er is niet een eenduidige boosheid zoals bijvoorbeeld een paar jaar geleden het geval was bij Star Wars Battlefront 2 die EA toen volpropte met lootboxes en pay to win toestanden. Er is geen collectief, er zijn groepen met verschillende motieven zoals ik hierboven heb geprobeerd uiteen te zetten. Dan is er nog de polarisatie in de wereld met als episch centrum de Verenigde Staten. Ook hier wordt identiteitspolitiek tot de laatste snik uitgevochten. Het lijkt er sterk op dat dit ook is overgeslagen naar de The Last of Us Part 2 discussie. 


Maar is de game echt zo erg? Zelf vond ik de transitie naar het Abby perspectief meer vervelend omdat het mij uit het verhaal rukte dan dat zij nu zo’n vervelend personage was. Voor iedereen die de game zelf gespeeld heeft snapt wat Naughty Dog heeft proberen te doen. De game is de optelsom van actie en reactie en de motieven van mensen. Er is geen goed en slecht, er is vooral veel grijs en de individuele motieven van mensen die proberen te overleven in een verwoestte wereld. De game slaagt er redelijk tot goed in dit over te brengen. Was Joël een held of een egoïstische man? Het was vooral een beschadigde man die via Ellie het verlies van zijn eigen dochter probeert goed te maken en verwerken. Is Abby slecht omdat ze wraak nam op Joel omdat zij door hem haar vader verloor? Het is aan ieder spelers zijn eigen rechtvaardigheidsgevoel om hierover te oordelen. 


Is dit de perfecte game? Als je de maximale cijfers mag geloven dan zou dit wel het geval moeten zijn. In werkelijkheid is dat toch niet helemaal terecht. De game is prachtig. Maar dat was Red Dead Redemption 2 ook en dat is qua gameplay toch echt een van de meest verschrikkelijke games van deze generatie. Een straf om te spelen. Dat is The Last of Us Part 2 zeker niet maar de gezochte besturing zorgt ervoor dat je vaak niet echt lekker in de game komt. Kijk naar God of War, een game die dit bijvoorbeeld wel deed, minstens zo mooi was en een even sterk verhaal vertelde. Dan verdiend die game wat mij betreft een hoger cijfer dan deze game. Als voorbeeld zou ik de ‘duik’ knop willen noemen die je zou moeten helpen in melee gevechten. Het was vooral frustrerend en irritant en iedere keer was ik weer blij wanneer dit over was. Verder is het baas gevecht tegen Ellie strontvervelend. Plotseling is je vrijheid van spelen weg en wordt je gedwongen om de confrontatie op een specifieke manier te spelen die erg doet denken aan die met de kannibalen leider in het eerste deel. Niet alleen is het een stukje creativiteits armoede maar het is gewoon niet leuk als je gedwongen wordt om op een specifieke manier te spelen.


Gelukkig blijft het sluipen door levels vol met infected spannend. De filmische momenten zijn onovertroffen en de wijze waarop het verhaal wordt verteld is gewoon sterk. Wel neemt Naughty Dog hierin beslissingen die je als gamer een aantal keer behoorlijk uit het spel halen. De verschillende flashbacks en het heen en weer springen tussen personages is iets wat in een film beter tot zijn recht komt dan in een spel. Toch is het de manier hoe de studio het narratief aan je presenteert wat hen juist zo onderscheidt van bijvoorbeeld Hideo Kojima. Naughty Dog gebruikt cutscenes om de emotie te tonen. Kojima gebruikt het vooral om zijn narratief uit te leggen. Of het nu de eindeloze scènes in de Metal Gear games zijn of de vele uitleg bij alles wat je doet in Death Stranding. Het heeft iets van zwakte als je zoveel moet uitleggen. Daar kun je Druckmann niet van beschuldigen. Het klopt. Er zijn vast dingen om over te zeiken maar nu de credits over mijn scherm rollen denk ik: dit is inderdaad een game die de lat heel hoog heeft gelegd voor zichzelf en daar in veel dingen goed in slaagt. Al het gejammer of geaardheid, boze feministen en sterke vrouwen ten spijt. Dit is een bijzondere game. Met een genadeloos hard verhaal in een even brute als prachtige wereld. De game speelt met het gevoel van de speler. Ga je de game in met haat jegens een personage, aan het eind voel je jezelf schuldig. Knap als je dat voor elkaar krijgt met een stapel pixels. Ook hulde aan Sony dat het heeft aangedurft om een van haar studio’s dit te laten maken. The Last of Us Part 2 zal dan misschien niet voor iedereen zijn maar een bijzondere game is het zeker wel geworden. Een game die het zeker verdient om gespeeld en beleefd te worden.


Sluiten
Hoe goed of verschrikkelijk is The Last of Us part II nu echt?Ghost of Tsushima WP 002