ChoiceCuts maakt gebruik van cookies, zo kunnen wij je beter van dienst zijn. Sluiten

ChoiceCuts
Sluiten

Killzone Shadow Fall - De ChoiceCuts Review

02
12 2013
20:01 - door Peter Pool

Killzone wordt vaak bekritiseerd om dingen die reviewers in de Call of Duty-games als goed bestempelen. Met Shadow Fall slaat de ontwikkelaar een andere koers in. Weg is de loopgraafoorlog die we sinds het eerste deel hebben leren kennen. Daarvoor in de plaats stap je in een koude oorlog. Een oorlog met een eigen dynamiek.

Killzone Shadow Fall is een hele mooie game. Het is bijna een tech-demo om de capaciteiten van de PS4 te demonstreren. Maar wat valt mij op? In de openingsscène waarin het heel hard regent liggen er nergens plassen op de grond. En daar blijf ik dan dit hele level op letten. Je zou toch zeggen dat een ontwikkelaar die gevestigd is in onze hoofdstad ervaring zou hebben met regen en de plassen die er door ontstaan.

Donkere toon
Killzone Shadow Fall is geen game meer waarin je door plat gebombardeerde steden sluipt. De oorlog is in het nadeel van de Helghast beslecht toen zij hun eigen planeet vernietigden. Een bittere vrede kwam tot stand waarin de Helghast de helft van Vekta kregen en de wereld werd gesplitst door een reusachtige muur. De gelijkenissen met de koude oorlog, maar ook met het Israëlisch/ Palestijnse conflict, liggen op de loer. Vooral in het eerste hoofdstuk wordt de toon gezet en zoals gewoonlijk kiest Guerrilla voor een zware donkere toon.

Dit in schril contrast tot de wereld. Die is nog nooit zo kleurrijk geweest. Grossierde Killzone games voorheen in grijze en bruine tinten, in Killzone Shadow Fall knokken we in prachtige bossen, hooggelegen treinstation’s, maar ook in de naargeestige container flats in New Helghan. Ook hier overigens een verwijzing naar het echte leven. Wanneer je ontsnapt uit New Helghan krijg je te horen dat de verschrikkelijke leefsituatie het gevolg is van de sancties die de Vektans hebben opgelegd met als enige resultaat: meer haat en oorlogszucht. Een gedurfde stellingname van Guerrilla. Muzikaal heeft men afscheid genomen van de pompeuze klassieke tonen en heeft men er elektronische deuntjes voor in de plaats gezet die het allemaal een beetje een Blade Runner feel geven.

Mengelmoes
Gameplay technisch lijkt Shadow Fall een overgangstitel. Guerrilla is duidelijk zoekende en experimenteert met verschillende soorten FPS gameplay. Zo herkennen we het open karakter van Crysis in de meer open levels, de levendige wereld van Half-Life 2 en eindigen we meer klassiek bij Quake II. Hoewel het nergens een slechte first person shooter is en het universum de mogelijkheid biedt om een heel eigen smoel te geven aan het genre, lukt het Guerrilla niet dit smoelwerk meer te laten zijn dan rode ogen en een gasmasker. Nieuwe dingen zoals de Owl, een drone die je cover kan bieden of een draad kan afschieten waarmee je naar lager gelegen locaties kunt komen, en de radar ping waarmee je vijanden zichtbaar kunt maken zodat je ze kunt besluipen, zijn goed bedacht maar voegen uiteindelijk te weinig toe om ze echt memorabel te maken. Zoals reeds aangegeven in de PS4 review is de echte ster van Killzone Shadow Fall, of iedere first person shooter, de Dualshock 4. Eindelijk spelen we een shooter op een PlayStation met de knoppen die daarvoor bedoeld zijn.

Net als in Mercenary zitten er ook in Shadow Fall weer zaken waar ik grote vraagtekens bij heb. Je vecht dit keer niet meer tegen een leger, maar tegen groeperingen van afvallige Helghast fanatici. Hoe is het dan in hemelsnaam mogelijk dat hun soldaten nog steeds allemaal in hun normale Helghast uniform rondlopen? Er zit niet eens een symbool op het uniform. Verder is het bizar dat in een wereld vol krachtvelden en andere high tech snufjes de plek van een aanslag wordt afgezet met linten. Ik mag toch hopen dat we dat in de toekomst wel iets anders gaan oplossen. Minstens zo dom is het feit dat het spel jou oplegt welk wapen je in ieder geval niet mag omwisselen. Dit terwijl de betere games in het genre je juist wel die vrijheid geven.

Dombo’s
Daarnaast valt op dat er op de intelligentie van de tegenstanders ook nog voldoende aan te merken is. Schiet je een soldaat neer op een platform, dan denkt zijn collega niet: oh mijn maat is hier net door zijn hoofd geschoten, laat ik maar even ergens anders gaan staan. Nee, dan denkt deze soldaat: he, een vrij platform, laat ik daar eens gaan staan. Hierdoor hoef je in sommige gevallen je vizier niet eens weg te halen, maar kun je gewoon wachten tot het slachtvee hun plek weer heeft ingenomen. Dit is niet zeldzaam. Call of Duty games grossieren in dit soort stupiditeit, maar nu we de stap naar de next-gen maken mogen we veeleisender zijn. Hetzelfde geldt voor de lijken van soldaten die nog altijd als sneeuw voor de zon verdwijnen. Helaas blijkt dit, zelfs met alle cores, en terraflops een onmogelijke vraag voor ontwikkelaars. En hetzelfde geldt voor de vernietigbaarheid van de omgeving. Kon je in eerdere delen nog stukken van pilaren afschieten, nu zie je alleen maar kogelgaten.

Conclusie
Is Killzone Shadow Fall de next-gen game waarvan je wilt dat hij het is? Nee, ondanks de vele pracht en praal zitten er toch wat snelheidsfoutjes in. Wel zie je dat Guerrilla op de goede weg is. De koude oorlog biedt de ontwikkelaar een speelveld met een grotere diversiteit. Hier mag wel direct een aanbeveling aan worden toegevoegd, dat het nu tijd wordt dat je ook in de huid kruipt van een Helghast agent. Het zou de game-wereld verrijken. Het zou de zwart/wit wereld van de game het broodnodige grijs geven en daarmee het universum vele malen dynamischer maken. De implementatie van meer open levels maken dat je als speler het gevoel krijgt dat jouw handelen echt van invloed is op het beslechten van een level. Het zou natuurlijk nog mooier zijn als ze van invloed is op het verloop van het spel, zoals bijvoorbeeld Dishonered dit deed, maar dat is misschien teveel gevraagd.

De multiplayer geeft je heel veel ruimte om geheel naar eigen inzicht een match in te richten. Dit zal niet voor iedereen zijn. Wil je gewoon direct instappen en gaan knallen, dan is dit ook mogelijk, maar dan word je geconfronteerd met een shooter waarin je met een team je de hele tijd heen en weer aan het rennen bent. Je moet er van houden. Spelers die een FPS kopen voor de multiplayer kunnen dan ook beter uitwijken naar de platgewandelde paden die Call of Duty hen biedt. Daar valt op dit gebied namelijk gewoonweg veel meer te beleven. Misschien wordt het tijd dat Guerrilla de single- en multiplayer uit elkaar haalt. Op die manier kan het beide spelmodi de aandacht geven die het verdient. Maar de hamvraag: moet je Killzone Shadow Fall kopen? Aanvankelijk dacht ik van wel, maar naar mate het spel vorderde begon het tij in het nadeel van de game te keren. Het geheel werd te gemakzuchtig en de vrijheid tot bewegen werd behoorlijk ingeperkt. Om nog maar te zwijgen over het bijzonder frustrerende begin van het laatste hoofdstuk. Tel daar de beperkte multiplayer bij op en je moet concluderen dat de game de belofte niet weet waar te maken en nog immer games als Halo en Crysis tot zijn meerdere moet rekenen.

Kopen?

NEE
+

Prachtige game die laat zien wat er mogelijk is met de PS4.
Guerrilla onderzoekt nieuwe paden.

-

Guerrilla is te veel zoekend
Domme A.I.
Frustrerende gameplay

3.0

Gespeeld op: PS4 (exemplaar aangeschaft door CC)

Platformen: PS4

Ontwikkelaar: Guerrilla Games

Uitgever: SCEE

Sluiten
Killzone Shadow Fall - De ChoiceCuts ReviewControl 002